اندوهی عظیم

در این هوای گرم از دود

باید یک نفر باشد شبیه تو

از هر رفته ای شاد و از هر نیامده ای غمگینم

احوال روزگار من این است

حالی نمی ماند وقتی نه کسی داری

و نه بی کسی

آخرین راه برای تو همین است

سوختن و ساختن

و اندوهی عظیم و من آن صبحم

خواب را از چشمانم ربوده ای

بیا ای چشم روشن بین

و این برگ از دفتر هم

همان بهتر که نباشد

نبودنها بسیار داریم.... بگذار این یکی باشد

موری می گفت: باید بپذیری و قبول کنی

تنهایی و غمگین بودن را

بپذیر و پس از پذیرفتن

نوبه دیدن تمام داشته ها و خوبی هاست

شاید وقتی دیگر